Werken in Brazilië, hoe gaat dat in zijn werk?

Vrienden,

Bloed, zweet, 1000 stempels en stiekem een traantje heeft mij dit boekje gekost. Je kan het beschouwen als de 'green card' van Brazilië. Eindelijk mag ik werken in Brazilië. Evident is dat niet. Vandaar een kleine toelichting voor vrienden van de blog die hetzelfde zouden overwegen.

Vrienden voor het leven

Beste Vriend van de Blog,

Je herinnert het je misschien nog, die eerste post in 2008 aan jouw adres, met enthousiaste verhalen over mijn verblijf in Chennai. Gezien ik had getekend voor een job van 10u tot 18u en er slechts een computer beschikbaar was van 6u tot 14u, had ik het op een akkoordje gegooid, 10u tot 14u. Tijd zat om je te voorzien van sappige anekdotes en absurditeiten uit mijn rijkelijk onderhandelde vrije tijd.

Wel beste vriend, na jaren verwaarlozing. kruip ik nog eens in mijn pen. Niet alleen omdat openbaringen van 'nieuwe uitdagingen' en 'start-ups' een hoog hipster gehalte hebben, ook omdat er wel degelijk verandering op til is. Ik ben namelijk verhuisd naar Brazilië en dat levert, althans volgens mezelf, amusante posts op die kunnen concurreren met de vlaamse Buzzfeed Newsmonkey.

Verdenk me nu niet van een voorliefde voor BRIC landen. Het toeval waarin ik niet geloof wil enkel dat ik verliefd ben geworden op een meisje uit een BRIC land in een ander BRIC land. Ondoorgrondelijk zijn die wegen, beste vriend. Naar Rome leiden ze evenmin. Bovendien hebben 5 jaar Brussel en 3 jaar freelancen mij niet kunnen overtuigen van een rooskleurige ondernemerstoekomst in ons Belgenland. En dan vertrek je natuurlijk. Geen enkel intelligent persoon heeft mij dat trouwens afgeraden.

Vergeet nog even de halfnaakte samba danseressen op het strand. De vier winden hebben ons naar Curitiba geleid. Niet meteen een exotisch paradijs, maar wel de meest leefbare stad van Brazilië. De kleinst mogelijke aanpassing met Europa. Op voorhand gepland in de jaren '70 en veel subsidies gegeven aan internationale bedrijven, dat werpt vruchten af. "Arrogante en gesloten mensen" zeggen anderen over deze stad, "Antwerpen maar dan zonovergoten" denk ik. Alles is relatief.

Maar er zijn nog vaste waarden. Online marketing blijkt er hier ook één van te zijn. Twee welgemikte sollicitaties, 50% conversie en dan de lijdensweg naar een werkvisum. Ja, ga maar even wenen in de hoek als je denkt dat België ergens dichtbij "bureaucratisch" komt. Ik schrijf je nog 10 blogposts over de stempels die ik heb verzameld. Soit, ik wind me weer op.

Dit alles om te zeggen, beste vriend van de blog, dat we de draad weer kunnen oppikken om wat avonturen uit te wisselen. Laten we het een goed voornemen noemen. Curitiba is ook een gaststad van het aankomende WK. Ik zal jouw vriend ter plaatse zijn, afgesproken?

Back in the Cloud!

Vrienden van de blog,

...hopelijk zijn jullie er nog, de laatste weken was het immers maar triest op mijn blog. Mea culpa, maar zonder Internet in mijn nieuwe woonst ging het bloggen nogal moeizaam. Dat probleem is nu de wereld uit dus hopelijk krijg ik mijn inspiratie weer aan de praat om ter tijd en stond jullie te voorzien van ongemeen interessante info over het reilen en zeilen in de wereld...mmh van wat ik interessant vind.

Achter jullie rug heb ik wel blog posts geschreven voor de Ello Mobile blog, dus in afwachting van wat komen zal kan je daar alvast eens gaan rondneuzen... En nu ik er toch aan ben, geef ik voor de leken ook het filmpje van Ello mee...check it out!

Ten Prooi aan de Standvastigheid

Vrienden van de blog,

Het leven in België mag dan al niet zo spannend zijn als het constante rondreizen, het zou geen uitvlucht mogen zijn om niet meer zo regelmatig te bloggen, maar toch. Eens mens kan niet steeds blijven rondreizen en tenslotte valt iedereen wel min of meer ten prooi aan een greintje standvastigheid. Desalniettemin kan een stukje proza over de dagdagelijksheid de routine ietwat doorbreken en jullie wederom verblijden met een update van mijn, zij het minder baanbrekende, avonturen.

Zo vergaat het ook mij dezer dagen en dat vertaald zich dan in een vaste betrekking op de Belgische arbeidsmarkt. Eerder deze week heb ik getekend bij Luon, een marketingbureau in Overijse, alwaar ik het team zal versterken en mij verdiepen in de do's en don'ts van het (online) marketingwezen. Vanaf 1 december is het uitslapen en onschuldig potverteren dus wel degelijk achter de rug en kan het serieuzere werk beginnen...

De laatste dagen vrije tijd worden ondertussen doorgebracht met  sightseeing in België, zodat mijn wederhelft zich hier, ondanks de door en door trieste meteorologie, meer en meer thuis kan voelen. Brussel is al grotendeels ontdekt, Aalst al enkele malen herkauwd en ook Gent is al kort de revue gepasseerd. Nu nog een romantisch weekendje in Brugge en een bezoek aan de Scheldestad en we kunnen weer een tijdje voort...

Hopelijk kan ik snel weer interessantere verhalen vertellen en u vol blijdschap weer ontvangen als vriend van de blog,

bij leven en welzijn tot dan...

Rehabilitatieverslag - Speciaal voor Vrienden Van De Blog

Vrienden van de blog,

Na een lange reeks van voor u misschien ongemakkelijke of overbodige Engelstalige posts, bedien mij bij deze opnieuw van ons aller lands- en moedertaal om u te voorzien van een aangenaam stukje proza. De statistieken leren mij namelijk dat zich onder u toch een handvol trouwe lezers bevind die zich graag tegoed doen aan een literair hoogstandje, al dan niet voor het slapengaan. Speciaal voor U dus, die zich statistisch gezien hoogstwaarschijnlijk in Erembodegem of Antwerpen bevindt alwaar ik op de het grootste aantal lezers kan rekenen, nog eens een blog post in het Nederlands of toch iets dat daar sterk op gelijkt.

Mijn avontuur in India is op zijn einde gekomen en door middel van een gestaag aantal Belgische bieren, Frietkotprut, Bourgondische wijnen en reeds verloederde sociale contacten in het binnenland, ben ik begonnen aan mijn rehabilitatie in België. Niet dat dat zo moeilijk is, maar toch. De gemiddelde temperaturen in dit tranendal liggen straks net onder de helft van wat ik gewoon ben en mij op de rechterkant van de straat begeven vergt de nodige concentratie. Bovendien is het niet meer sociaal aanvaard om een uurtje te laat te komen en moet ik dwangmatig terug met mes en vork leren eten teneinde de Belgische goegemeente niet voor de kop te stoten. Alvast bedankt, beste vrienden, voor uw begrip wanneer weeral eens overduidelijk blijkt dat dit nog enige moeite kost.

Anderzijds kan ik nog altijd een mondje Tamil of Hindi spreken wanneer ik nog eens de nachtwinkel betreed, een stevig hart onder de riem voor de globetrotters onder ons, nietwaar?

Terug in België betekent ook meteen een harde landing in de realiteit van de arbeidsmarkt en een bondig afscheid van het (thuis) werken in India, toegegeven, een ietwat pijnlijke evolutie. Gelukkig zal ik mij in de toekomst niet meer hoeven beroepen op een hongerloon van enkele dollars per dag om rond te komen, toegegeven, een perfect verklaarbare en welgekomen evolutie.

Om met een vrolijke noot te eindigen, wens ik de aandacht te vestigen op het feit dat ik dus terug beschikbaar ben om enkele potten te pakken, te sjotten, uw hart uit te storten en alle andere dingen waar u ongetwijfeld reeds een jaar naar hebt uitgekeken. Hopelijk is dit voor u inderdaad een vrolijke noot natuurlijk en snelt u terstond naar de telefoon om af te spreken...

Gelukkig kan ik jullie volgende week alweer van wat buitenlands cultureel nieuws voorzien gezien ik mij naar de desolate landbouwersgemeente 'Castelraimondo' zal begeven in Italië, waar mijn grote liefde (en haar moeder) zich momenteel bijscholen in de Italiaanse spraakkunst. Buiten mijn beste beentje voor te zetten, teneinde mijn grote liefde ook naar België mee te krijgen, kan ik daar ongebreideld rusten in een pittoreske omgeving en mij te goed doen aan kilo's pasta.

Rehabiliteren, een mens zou van minder moe worden.


Bij leven en welzijn, tot de volgende!

Pelle

India 100 Years Ago

Vrienden Van De Blog,

De laatste werkweek is van start gegaan en ik ben in volle voorbereiding van mijn reis door India, die zo'n maand in beslag zal nemen en mij zal leiden van de Hymalayas in het hoge noorden tot de meest zuidelijke stranden van Goa en Kerala , met alle bezienswaardigheden ertussenin. Hopelijk kan ik tijdens mijn reis hier en daar een luguber Internet café binnenspringen om jullie op de hoogte te houden en enkele mooie kiekjes voor te schotelen.

Enkele vaste waarden staan alvast op het menu, Taj Mahal, Varanasi, De gouden tempel in Amritsar (niet al te ver van de grens met Pakistan), maar hopelijk kunnen we hier en daar de toeristische stromen ontwijken om enigszins rust te vinden, na al die maanden in een rusteloze stad.

Hieronder vindt u reeds enkele foto's uit de oude doos die sommige van de plaatsen uitbeelden waarlangs ik zal passeren. Dit is hoe India er 100 jaar geleden uitzag, ik ben eens benieuwd wat ik er van zal zien!

Bij leven en welzijn tot binnen...kort.

Pelle

Taj Mahal in Agra & Benares (Varanasi)

Delhi , 100 years ago

Golden Temple, Amritsar

Jaipur, 100 years ago & Tomb of Akbar The Great, Sikandarah

Victoria Terminus, Bombay, 1908

Gedachtenkronkels na 10 maanden India

Vrienden van de blog,

Het is voor u mischien ongemerkt voorbijgegaan, maar voor mij alleszins niet: vandaag ben ik precies 10 maanden in Tamil land. Tijd om conclusies te trekken is het echter nog niet, mijn beeld van India zal hopelijk nog een iets aangenamere wending nemen als ik september het noorden van het land ga verkennen en hopelijk een glimps van de himalayas zal opvangen, alsook enkele stevige teugen verse lucht zal inhaleren.

Ongeacht wat ik nog zal tegenkomen in mijn laatste 2 maanden, kijk ik toch reeds met een gerust hart terug op mijn ervaringen hier. 'Ze kunnen het mij al niet meer afpakken' zoals men dat soms mooi uitdrukt in de volksmond. Daarbij komt nog eens de wijsheid dat 'slechte ervaringen niet bestaan', gezien men van alles verondersteld word iets te leren, nietwaar? In het aanschijn van mijn langdurig verblijf in India krijgt deze uitdrukking zelfs nog meer glans.

Op het eerste zicht lijken 10 maanden in een overbevolkte en vervuilde stad, met weinig geld en weinig enterteinment niet echt een fantastische ervaring. Niets is minder waar. Na 10 maanden durf ik te zeggen dat weinig ervaringen tot nog toe zo (leer)rijk waren als deze. Wat ik geleerd heb? Teveel om uit te schrijven, te moeilijk om uit de drukken, te persoonlijk om te delen, te intens om onder woorden te brengen, ...maar niets zal nog hetzelfde zijn na India.

Tot binnenkort,

Filip

Exotische Scheftigheid

Vrienden Van De Blog,

Toegegeven, hoe exotisch India ook mag klinken, ter tijd en stond steekt het hier ook serieus tegen, zeker in de stad. Alles gaat zo traag, en mijn eeuwige portie geduld ;) raakt dan ook wel eens uitgeput, niet zelden in het verkeer, en in combinatie met enkele binnensmonds geintendeerde doch buitensmonds gearticuleerde tirades in het Engels, Nederlands of daar iets tussenin.



Na bijna anderhalve maand zonder frigo geleefd te hebben, hebben we nu ook terug een koelkast. Het kapotte exemplaar behoort ons niet toe en staat nu gestockeerd in de living, naast de andere kapotte frigo die als opslagplaats wordt gebruikt. Ook de loodgieter is langsgeweest zodat de keukenkraan terug werkt, de pombak eindelijk een afloop heeft ipv een emmer eronder en de douche kraan terug dicht gaat. Driewerf hoera!

Mijn laatste maand werken gaat bijna in en normaal gezien zal ik september rondreizen in India, hoewel armoede troef zal zijn, ben ik toch gelukkig met het vooruitzicht de scheftigheid achter mij te laten en de schaarser bevolkte gebieden te verkennen, waar ik ietwat frissere lucht kan opsnuiven en zonder stress met mijn vriendin over straat kan wandelen. De tocht leidt zo goed als zeker richting het hoge noorden, waar we een glimps van de Himalayas willen opvangen en onderweg de Taj Mahal meepikken voor de traditionele toeristenfoto.

suspicious looks

Ondertussen houd ik mij nuttig bezig met mijn verblijf in chennai te documenteren en blogs te bouwen (http://chennai-expat.blogspot.com), voorlopig de enige bezigheid die mij geld opbrengt in plaats van kost...

Groeten van uw dienaar,

Pelle

Die Gekke Indiërs, relaas van weekendje Pondicherry

In het weekend zijn we nog eens naar de Pondicherry getrokken. Bezwaarlijk de Franse riviera van Zuid India te noemen, maar toch, het biedt enig comfort en dan heb ik het vooral over stilte en rust, geen overvolle straten, geen miljoenen mensen opeen gepakt zoals dat in Chennai wel het geval is. Op enkele na waren alle trainees present en ook een delegatie trainees van Hyderabad verbleef in de geburen.


Het weekend was een aaneenschakeling van eten, drinken, eten, rond cruisen op de scooter, eten, drinken, feestje, slapen, ontbijt, strand, eten en daarom zeer relaxt, maar helaas te mooi om waar te zijn. India lijkt een patent te hebben op het nemen van de meest onvoorstelbare beslissingen en de typische lokale slagzin 'Everything is possible' lijkt een soms meer een vloek dan wel een zegen.

Wat er gebeurd is? De Transport Board van Tamil Nadu had op een mooie dag, tussen 2 kopjes masala chai in, besloten de service tussen Pondy en Chennai te halveren. Het gevolg was dat er zo'n duizend mensen stonden te wachten om op 3 bussen richting Chennai te kruipen. Geen paniek echter, naar Indische gewoonte hadden ze een brilliant plan opgevat om de massa op een 'geciviliceerde manier' op de bus te krijgen: iedereen moest aanschuiven voor een ticketje in de lijn. De lijn zelf heb ik nooit echt gezien, maar soit ze verkochten toch bus ticketjes aan 1 loket, met 1 kassa, om de massa te bedienen.



Na zo'n anderhalf uur wachten, en stel u dan vooral geen business lounge voor maar een menigte starende mannen die met de regelmaat van de klok hun keel schrapen en de goorste roggels produceren, komt er een bus bediende aan slenteren. Hij roept iets, voor ons onverstaanbaar, en iedereen komt in beweging. Blijkbaar hebben ze het idee van aanschuiven, na een uurtje of twee wachten, overboord gegooit en iedereen beseft dat het nu een kwestie van leven of dood is om zich op de laatste bus richting Chennai te wurmen.




Aangezien wij met z'n allen toch gezamelijk prefereerden om in leven te blijven hebben we geen poging ondernomen op de bus te raken. Liever hebben we van op de zijkant het schouwspel van honderden trekkende en duwende Indiers bekeken (en gefilmd) en met groeiende verbazing of sommige zelfs met lede ogen zoveel onbeschaafdheid aanschouwd.


Onze enige optie was een taxi terug naar Chennai, 120km, een dure grap voor ons pover Indisch salaris, maar wel comfortabel en dus welgekomen na uren wachten. Uiteindelijk tegen 2u s'nachts thuis gekomen, als een blok in slaap gevallen en een pijnlijk vermoeiende maandag morgen tegemoet gegaan...

Honda Kinetic style

18 april 2008

Vrienden,

Bij deze wil ik, op deze zonnige vrijdag, een nieuwe mijlpaal in mijn Chennai carriere melden! Voor het eerst heb ik deze morgen actief in het verkeer van Chennai deelgenomen, op de Honda Kinetic scooter van Sid. Gezien Sid een nieuwe brommer heeft gekocht, huur ik van hem voor een vriendenprijsje zijn scooter en begeef ik mij vanaf nu dus in de chaos van duizenden Indische weggebruikers. De ervaring als voetganger en de nodige vertrouwdheid met de straat maken het eigenlijk helemaal niet zo lastig om te rijden, tot nog toe weliswaar.

Iedereen gaat zijn eigen weg dat wel, en de claxon moet constant gebruikt worden, maar er wordt niet snel gereden en men moet gewoon proberen mee te gaan met de stroom van bussen, autorickshaws, fietsers, karren, jeeps, runderen en het meest van al brommers...best een boeiende ervaring de eerste keer.

Meer bewegingsruimte en flexibiliteit in de stad en een daling van mijn transportkosten zijn de dikke pluspunten en dan nu maar hopen dat ik geen ongelukken doe...

Tot genoegen,

Filip

"Holi", in kleuren (en geuren)

Kameraden,

Enkele updates dienen hier wederom mede gedeeld te worden teneinde U te voorzien van uw regelmatige portie India nieuws en kantoor annex studie uren nuttig op te vullen (nadat u eerst al uw andere email accounts en social networking accounts heeft doorlopen uiteraard).

In de flat is er weinig veranderd. Robert (chinees) is van reis terug gekomen met het blijde nieuws dat hij voor zijn werk (TATA Consultancy) overgeplaatst werd voor een nieuw project in Calcutta en dat hij dus slechts voor enkele dagen terug zou zijn in het appartement alvorens richting Calcutta te trekken tot Augustus. Zoals het alle grote multinationals betaamt wist hij tot 3 uur voor zijn mogelijk vertrek nog niet wanneer zijn vlucht precies was en het afscheid was dan ook redelijk abrupt, maar daags voordien hadden we met alle trainees een feestelijk afscheidsdinner gehad in 'Mainland China' (volgens de kenners de beste benadering van de Chinese keuken in India) en dat was zeker en vast de moeite. In ieder geval zijn we nu terug met 2 vaste bewoners in de Egmore flat, Leticia en ik, en ben ik de officiele 'pater familias' van het appartement gezien alle financiele en andere taken nu op mijn schouders rusten...

Afgelopen zaterdag hebben we Holi gevierd, het festival der kleuren, waarbij blijkt dat het vooral te doen is om zoveel mogelijk gekleurd poeier in elkaars wezen te gooien zodat zowat iedereen onherkenbaar wordt en eruit ziet als de kleurboek van een 2 jarige Indische kleuter. Best gezellig, en eens echt iedereen vol kleur hing, een frisse duik in de zee, aangezien AIESEC voor de gelegenheid een stuk beach resort had afgehuurd. Eten en drinken in overvloed, een stevig potje voetbal en s'avonds het feestje verder gezet in ons appartement.

Voor zondagavond was er een normaal gezien een business trip voorzien naar Bangalore, ik mocht namelijk meegaan om een op maandag contract met Infosys (een van de grootste multinationals in India) te gaan bespreken en omdat het op maandag Leticia's verjaardag was had ik toelating gekregen van mijn baas om haar mee te nemen. Planning is echter niet hun sterktse kant hier en op zondag krijg ik telefoon dat de trip afgelast is omdat ze geen vervoer konden vinden (taxi naar Bangalore)! In Europa zouden ze geloof ik op hun blote knieen komen gekropen om een contact in de wacht te slepen, maar hier is een banaal gegeven als 500km overbruggen genoeg om alles af te zeggen. bizar.

Lichtelijk geambeteerd heb ik laten verstaan dat Leti speciaal verlof had genomen en 15 min na het telefonisch onderhoud krijg ik dan toch een verlossende sms van mijn baas 'dat het wel ok is als ik op maandag niet kom en de dag met Leticia doorbreng'. Mooie geste, waarvan we nuttig hebben gebruik gemaakt door dezelfde avond te vertrekken naar Mammalapuram, het toeristische stranddorp op 60 km van Chennai, om de vervuiling en drukte te ontvluchten. S'avonds ons tegoed gedaan aan een paasdinner met verse vis tesamen met Sid en Alia, die daarna huiswaarts zijn gekeerd. De volgende morgen een wandeling gemaakt rond het dorp, maar snel ons initieel plan laten varen gezien het kwik toch richting 40 begint te gaan op de middaguren en de schaduwrijke dakterrasjes met koud bier erg aanlokkelijk zijn, zeker als uw flip flops beginnen te smelten onder uw voeten. In de namiddag op het strand gelegen en zoveel mogelijk niets gedaan, s'avonds nog snel iets gegeten en terug naar Chennai gekeerd, waar het de hele dag pijpestelen had geregend zonder wij er iets van hadden gezien...

Om tegemoet te komen aan de reacties op de vorige post wil ik ook graag mededelen dat ik niet meer blootvoets rondloop in huis, maar mij verplaats met flip-flops onder mijn voeten zodat mijn voeten er niet meer zo zwart uitzien als zou verwacht worden. Bovendien kunt u dit, indien u wenst, binnenkort zelf aanschouwen gezien een kort bezoek aan Belgie gepland is rond de eerste mei. Om mijn privacy te waarborgen en opdringerige fans op een veilige afstand te houden worden de details voorlopig nog geheim gehouden, maar weet alvast dat ik normaal gezien in het land zal zijn die periode. Voor alle duidelijkheid: het betreft geen definitieve terugkeer van de verloren zoon en mijn tijd in het vaderland zal dan ook beperkt zijn, juist genoeg om mijn zweet van Chennai te laten opdrogen, mijn dialect op te frissen en een goe pak friet te eten!

Mischien tot dan!


Met vriendelijke groet,

Filip

Groetjes uit de ghetto

(10 March 2008)

Vrienden van de blog,

Mijn verhuis is achter de rug en met een gerust gemoed kan ik jullie vertellen dat ik gesettled ben in mijn nieuwe flat, gelegen te Egmore, Chennai aka the ghetto (foto's volgen nog). Na veel bloed, zweet, tranen, duizenden rupees aan kuisproducten, nog meer aan insectenverdelgers en een kleine herschikking van het interieur is het appartement niet alleen leefbaar maar ook best gezellig geworden. Na uit de overvolle Shenoy nagar flat verhuisd te zijn is het bovendien ook genieten van de rust en de privacy die het appartement bieden nu alleen Leticia en ik er wonen (volgende week zijn we er terug met 3).

Dit neemt natuurlijk niet weg dat de buurt een grote asfalt jungle is, waar op zondagmorgen vrolijk wordt getrommeld ter ere van wat dan ook, dat geen aircoditioning best wel lastig is met de opkomende hitte, dat mijn blote voeten nog steeds zwarter dan zwart zien door er rond te lopen en dat wanneer de ramen blijven openstaan de duiven naar binnen vliegen...maar niet geklaagd, het is allemaal zo slecht niet en alles wendt.

Voor de rest is er nog niet zoveel veranderd dus laat ik het maar bij deze kleine update, om niet de fout te maken te vervallen in ellenlange en onnodige vertelsels, en duidelijk de grens te trekken tussen informatieve en lucratieve proza, hier opterende voor het eerste. Zoals reeds vermeld ben ik dezer dagen meer copywriter dan marketer en het schrijven dreigt dan ook een zielloze bezigheid te worden voor mij als ik niet op tijd stop. Om u te besparen van meer gelal laat ik het hier dus bij voor deze keer.

Groet!

Filip